Fósturmamma í aðlögun

Þá er fyrsta vikan búin af aðlögun fyrir fósturmömmuna.... litla daman tók þetta með stæl í fyrstu heimsókn þegar hún ákvað að hérna ætti hún heima... mamman þurfti meira á aðlöguninni að halda hehe
Hún aðlagaðist virkilega fljótt og vel og fór strax að sýna allt skap og frekju og test 1-2-3! Við tókum þetta auðvitað með trompi og fórum fyrstu dagana að fylgja Daða eftir til Akureyrar á Goðamótið og horfa á hann spila. Hún var ekki mikið að stressa sig á því en var pínu óþreyjufull að komast aftur heim í húsið okkar samt sem áður. Gubbupestin kom svo í heimsókn á sunnudeginum og fylgdi okkur suður en kláraðist á sólarhringnum en þá tók hiti og slím við svo við vorum saman heima mæðgurnar næstu tvo dagana. Svo það má segja að ég hafi fengið crash-course í 3 ára dömunni á þessari einu viku :)

Það var frekar spes að fara til læknis með hana þar sem að læknirinn hafði í raun ítarlegri upplýsingar um hana en ég (samt ekki af því hún fæddist erlendis :/) og ég þurfti að hafa svindlmiða með kennitölunni hennar sem ég gróf upp þann morguninn. Það er alveg óhætt að segja að það sé himin og haf á milli þess að ala upp "sitt" barn frá upphafi og taka að sér ókunnugt barn og læra á það á einu bretti! Enda vorum við öll þrjú heimilisfólkið ansi örmagna eftir tilfinningarússíbana undanfarinna daga, þrátt fyrir að hún er yndis og alls ekki erfið litla stúlkukindin þá er þetta bara óhemju mikið að taka inn og margar hliðar málsins sem þarf að takast á við (þá einkum tilfinningalega) sem maður gerir sér ekki fullkomlega grein fyrir fyrr en kemur að því.
Eða svona eins og á meðgöngunni þegar ég vissi auðvitað hvað var framundann, en það er allt öðruvísi að virkilega upplifa það hehe

Við skrifuðum undir bráðabirgðarsamning fyrir helgi þar sem að við erum ekki fullnuma fósturforeldrar ennþá, barnavernd nappaði okkur fyrir það en fóstursamningurinn verður svo undirritaður formlega þegar réttindin eru komin. Við fengum fram nafnleynd fyrir okkur og fengum stuðning félagsráðgjafans við hugmyndir okkar um breytta umgengni við móður en svo kemur í ljós hvað verður ákveðið á næsta fundi. Í september kemur nefndin svo saman aftur og ákveður framhaldið sem verður mjög líklega varanlegt fóstur eða svo stefnir í miðað við aðstæður í dag og það sem hefur gengið á síðan börnin fóru af heimilinu. BNV leggur það þá til fyrir dómara sem svo úrskurðar það eða framlengt tímabundið fóstur, hugsanlega í ár til viðbótar en það eru litlar líkur á að hún fari heim til móður strax í haust ef einhvern tímann en það er aldrei að vita hvernig málið endar í kerfinu.
Þetta er mjög erfitt mál sem við fengum, nema auðvitað barnið sjálft, og tilhugsunin um að hún fari aftur á heimilið er erfið vegna þess að það eru engar líkur á að það sé í hennar hag því miður. Í tímabundnu fóstri er verið að vinna að því og mér finnst það mjög verðugt verkefni sem ekki margir skilja en í þessu tilfelli þá væri mjög erfitt að takast á við það. Við fáum því að spreyta okkur ansi vel í þessari frumraun okkar og tökum bara einn dag í einu eins og er :)

Þetta gerðist!

Símtal-IÐ kom síðasta föstudag fyrir viku frá Barnavernd í Kópavogi um hádegisbilið þegar ég var komin hálfa leið út úr dyrunum að skutla Mumma í vinnuna.

Nú vissum við að það kæmi fyrir að hringt væri í F.foreldra sem væru enn á námskeiðinu en gerðum ráð fyrir að það fólk væri komið inn í kerfið, búið að gera úttekt á og samþykkja. Svo ég gerði ráð fyrir að hafa næsta mán eða tvo þar til að ég færi í alvöru að búast við símtali. Svo að ég fékk vægt sjokk og skildi í fyrstu ekki alveg hvað hún var að meina í símanum og Mummi sá mig frjósa á staðnum. Barnavernd er við hliðin á Sjúkraþjálfun Kóps svo ég henti mér bara til þeirra til að fá meiri upplýsingar. Þegar ég hef hugsað mér tilvonandi fósturbörn í framtíðinni þá sá ég mikið fyrir mér litla stelpu um tveggja ára, af einhverjum ástæðum... svo að þegar félagsráðgjafinn byrjaði á þessum orðum... það er stúlka, tveggja ára að verða þriggja... þá hélt ég að hún væri að gera grín, þetta fannst mér svakaleg tilviljun! Ég er mjög hrifin af svona tilviljunum svo að þetta var nú borðliggjandi eftir það hjá mér.

Nú er liðin vika og aðlögunin hafin og atriði málsins mjög flókin og erfið og aldrei er nokkuð 100% -það er það mikilvægasta sem við höfum lært í þessu ferli.. að það er 100% að það er ALDREI neitt 100%! Við eigum ennþá eftir að setja ákveðin skilyrði sem við vitum enn ekki hvernig verður tekið og þetta er tímabundið fóstur út sumarið þó að líkur séu á varanlegu í framhaldi.
Það eina sem er alveg víst þessa stundina er að þessi perla er einstaklega opin fyrir okkur og við henni og eftir síðustu heimsókn, sem var sú fyrsta hingað heim alein með mér án vistforeldranna, þá var eins og hún hefði aldrei verið annarsstaðar en hérna. Þetta er fyrsta barnið við tökum á móti en mig grunar að það sé alls ekki sjálfgefið að finna svona góða tengingu strax og við erum alveg í skýjunum yfir því. Þetta var það sem ég var smeykust við, tengslamyndunin, sérstaklega ennþá svona ný í þessu. Við vorum bara einstaklega heppinn líka með vistforeldrana sem hafa hjálpað henni alveg svakalega og henni hefur liðið svo vel hjá þeim síðustu mánuði.

Daði er svaka spenntur að hitta litlu systur og fá loksins að vera stóri bróðir (smá smeykur líka held ég hehe) hann kemur heim á morgun frá pabba sínum. Mummi er alveg kolfallinn fyrir henni og búinn að setja sig algjörlega í verndarhlutverkið, varðandi hana og okkur öll. Að koma að svona máli og taka að sér svona verkefni setur hluti í allt annað samhengi og gefur manni dáldið aðra sýn á hlutina.
Það hafa allir verið svo hvetjandi og sýnt svo mikinn stuðning að ég er hálforðlaus! Það gerir erfitt ferli mun auðveldara! Við höfum verið dugleg yfir árin að temja fólkinu í kringum okkur að hika ekki við spurningar og ekki tipla á tám í kringum málin, algjör óþarfi! Við látum bara vita ef að við getum ekki rætt e-ð.

Nú get ég ekki sett inn myndir eða nefnt hana með nafni á opnu vefsvæði og við getum ekki rætt aðstæður hennar eða málsins nema að hluta og frekar almennt. Við búum á svo litlu landi að við þurfum að biðja alla um að sýna þagmælsku við utanaðkomandi, þ.e. ekki nefna nein nákvæm atriði sem geta farið mann af manni áfram. Við ætlum að óska eftir nafnleynd gagnvart kynmóður og fjölskyldu og reyna halda því eins lengi og hægt er.

Ég þarf greinilega að fara færa bloggið enn og aftur nema einhver geti sagt mér hvort hægt sé að læsa færslum á blogger?

Okkur vantar ennþá eitt og annað fyrir hana ef þið vitið um eitthvað. Við þurfum að græja bílstól, tripp trapp (eða sambærilegt) stól, góða útikerru og leikföng :)

Ef einhver er að losa sig við eða selja þá megiði endilega láta mig vita :)

:*

“An invisible red thread connects those who are destined to meet regardless of time, place or circumstance. The thread may stretch or tangle but it will never break.” - Chinese Proverb

Heimavinna

Helgin var ósköp róleg hjá barnlausu hjónunum eftir skemmtilegt sprell á föstudagskvöldinu með vinapari. Laugardaginn stalst ég í myndvinnsluna og klárði eina sem var í vinnslu en sunnudagurinn fór svo í heimavinnuna :p

Við sátum við heimavinnubækurnar okkar að svara heilum helling af spurningum fyrir fórsturnámskeiðið næstkomandi helgi. Þar að auki er þykkt og fínt kennsluhefti sem ég hef verið að rúlla yfir í rólegheitunum. Með þeim fengum við svo útprentaðan pakka af lögum og reglugerðum varðandi fósturmálin og annann léttari með. Ég pantaði svo nokkrar bækur sem voru að koma í  vikunni sem verða örugglega mjög hjálplegar að hafa við hendina og fjalla um öll helstu atriðin. Allt þetta efni vekur gríðarlega umhugsun um allar hliðar málsins og alveg klárt að þetta verður mikil áskorun (í bestu tilfellum) sem mér fannst ég vera nokkuð meðvituð um en enn er ég alltaf að rekast á nýja vinkla sem þarf að melta og mynda sér skoðun og stefnu með. Nú eru margir mjög undrandi yfir þessu vali hjá okkur og áhuga á því og þá sérstaklega að taka tímabundið fóstur -bara til þess eins að láta barnið frá okkur- sem er skiljanlegt en um að gera að spurja að vild ;)
Við fengum heimsókn frá félagsráðgjafanum okkar í vikunni og henni virtist lítast ágætlega á allt saman en gaf þó ekki mikið uppi. Hún er áhugasöm um strákinn okkar og hvernig við tæklum uppeldið á honum enda rokkar hann hingað og þangað um þennan hefðbundna ramma. Við hittum hana einu sinni enn og svo býst ég við að greinagerðin um okkur taki við og þá erum við komin á skrá! Því næst klárum við námskeiðið í næsta mánuði og fáum þá leiðbeinendur í heimsókn að meta okkur enn frekar og þau gefa einhvers konar umsögn um okkur sem fylgir okkur þá í kerfinu. Viðmótið hjá öllum hefur verið mjög gott og vinsamlegt og allt gengið hratt fyrir sig. Þetta er vandvirkt fólk og sýnist mér á öllu hingað til að þau haldi mjög vel utan um fósturforeldra sem fá allan þann stuðning sem þeir gætu mögulega þurft bæði í tilfellum barnanna og persónulega.

En þú þarf ég að halda áfram spurningalistanum mínum.... öllum 50+ bls... ég er bara komin á bls 25 :p

Svona ganga fósturmálin...

Nú ganga hlutirnar mun, mun hraðar fyrir sig og í nægu að snúast þessa dagana að setja sig í stellingar!

Við fórum á fyrsta hluta námskeiðisins síðustu helgi og erum þá búin að ljúka 2/5 þriðju þess. Ég þorði varla að vonast eftir jafn góðu námskeiði og við sátum fyrir ári á vegum íslenskrar ættleiðingar en þau hjá BVS fóru langt fram úr öllum vonum. Þau voru þrjú með okkur, þaulvön og með mjög öflugan fyrirlestur, hópavinnu og aðstöðu! Þetta tók töluvert á og við hjónin alveg steinlágum restina af helginni enda mikið tilfinningarót og gríðarlegt magn af upplýsingum til að melta. Þau fóru ekkert hægt í sakirnar heldur dembdu sér beint í öll helstu álitamál og ekkert ósjaldan sem ég var alveg með tárin í augunum fyrir hönd þessara barna :/
Við fengum strax á þessum 2 fyrstu dögum góða tilfinningu fyrir hvers er ætlast til af okkur og hvernig við þurfum að nálgast þetta nýja hlutverk sem verður krefjandi með meiru en aldrei svosem hægt að sjá fyrir hvað við fáum í hendurnar. EN bara enn staðráðnari í verkefnið og bæði mjög spennt! Við fáum allsherjar heimavinnubók með okkur í gegnum þetta ferli til að fylla út hvor fyrir sig og þar eru ófáar krefjandi spurningar sem verður gott að horfast í augu við til að búa okkur betur undir hver konar aðstæður sem við gætum þurft að fást við. Þessar upplýsingar fá leiðbeinendurnir svo í hendurar til þess að fara í gegnum og þau koma svo í heimsókn til okkar áður en námskeiðinu líkur og hafa þá betri tilfinningu fyrir okkur og hvað þarf að skoða með okkur.

Ég fékk svo símtal í vikunni frá Barnavernd Kópavogs og við förum í viðtal til félagsráðgjafa eftir helgi og væntanlega fáum við hana svo í heimsókn í framhaldi til að fullvinna greinagerð um okkur og þar með erum við bara komin í kerfið! Við einbeitum okkur bara að því að vera eins gegnsæ og hreinskilin og við mögulega getum svo að þau hafi sem bestar upplýsingar í höndum upp á framtíðar ráðstöfun.

Ég ætla nú ekki að reyna draga úr því hversu mikill rússíbani þetta er tilfinningalega, örugglega fyrir alla en fyrir fólk sem er "barnlaust" og á við barneignarerfileika þá eru þetta mjög viðkvæmar aðstæður sem er ekki auðvelt því það verður að fara í þetta ferli með ákveðnu viðhorfi og væntingum í samræmi við aðstæðurnar.

Minn eigin rússibani er nokkurn veginn á þessa leið síðustu 10 árin!
Ég varð ólétt ca á þessum tíma árið 2004, mjög óvænt og óplanað en mjög glöð! Samt sem áður hefði ég alveg tvímælanlaust getað verið tilbúnari undir þetta hlutverk eftir á að hyggja.
Fæðingin fór eins og hún fór og ég þurfti að fást til við frekar beiskan raunveruleika að vera ófær um að eiga fleiri börn í framtíðinni - sem ég var engan vegin búin að meta hvort að þau yrðu fleiri en þar með var möguleikinn bara farinn!
Með nýfætt barn í höndunum þá þurfti ég ekki að fást við löngun eftir barni ofan á þennan nýja raunveruleika svo ég fékkst aðeins við aðstæðurnar að hluta.
Þegar ég er svo orðin einstæð 2 árum seinna (24 ára) þá hvarflar það alveg að mér.. hvernig maður tekur á móti einstæðri móður sem getur ekki átt fleiri börn?
Svarið við því er; maður sem ákveður að sætta sig við þann möguleika að eiga ekki börn  í framtíðinni. Þeir eru líklega ekki margir ;)

Staðgöngumæðrun varð þó fljótlega fjarlægur möguleiki sem að við hugðumst skoða þegar/ef við yrðum tilbúin. Eftir að hafa gengið með barn sjálf þá vissi ég að með staðgöngu færum við mikið á mis við hluti sem mörg pör/foreldrar taka oft sjálfsagða, þ.e. þessi nánd og tenging sem verður á milli fólks á meðgöngunni. En það yrði bara að vera svo, við fengjum allaveganna að eignast okkar barn saman og það er það sem skipti máli.
Ættleiðing var aðeins hugarfóstur hjá mér í laumi sem ég vildi ekki ýta á manninn minn til að byrja með. Einstakur með eindæmum þá lenti hann á þeim möguleika sjálfur mér til mikillar hamingju og eftir það gerðust allir hlutir mjög hratt! Of hratt! Svo hratt að löngun í barn var allt í einu mætt með látum án nokkurs fyrirvara á síðasta ári og þá fyrst fékk ég að finna fyrir hversu mikið ég átti eftir að fást við alla þessa skemmtilegu fylgifiska ófrjóseminnar.
Eins og með staðgönguna þá þurfti ég að sættast á hluti sem færu forgörðum við erlenda ættl. Að eiga barn "saman" skipti mig litlu en þarna bættist við, það sem þegar var farið, fæðingin, upphafið og allt þetta "fyrsta" auk óvissunnar um erfiða reynslu barnsins, hvaðan það kæmi, hvernig það væri o.s.frv. o.s.frv. en það var allt í lagi.. þú veist aldrei hvað kemur, ekki heldur við eðlilegar kringumstæður. Við mundum einnig tengjast og upplifa þessa reynslu/ferðalag saman þó hún væri ólík "eðlilegum" kringumstæðum.
Nú höfum við tekið enn eina beygjuna í áttina að því sem við virkilega finnum að er rétta stefnan fyrir okkur. Þá er jafnvel meira sem við förum á mis við, við erum komin svo langt fyrir utan hefðbundin fjölskyldumynstur og reynslu að stundum sé ég fyrir mér eins konar collage eða klippa & líma aðstæður þar sem að það er enginn ákveðinn rammi, upphaf eða minningar. Við þurfum að koma að öllu saman á allt öðrum forsendum en tilgangurinn er auðvitað alltaf sá sami hvernig svosem fjölskylda myndast og ég efast ekki um að þetta verði þeim mun ríkulegri upplifun þegar upp er staðið :)

meiri pælingar næst.. :p

Nýtt ár - nýjar stefnur!

2014 byrjar með látum enda eftir engu að bíða :)

Ég skilaði inn umsókn á Barnaverndarstofu daginn fyrir jól og sú sem tók á móti mér þar var mjög jákvæð út í allt saman og tók sérstaklega fram að þó að fullt væri á námskeiðið í feb þá dyttu iðulega e-ir út og jafnvel þó að við biðum fram á haust þá væri oft börnum komið fyrir hjá samþykktum fósturforeldrum sem hefðu ekki setið námskeiðið o.s.frv.
En það var að losna pláss og við höfum þegar verið samþykkt af nefndinni og umsóknin á leið til barnaverndar Kópavogs sem gera loka úttekt og greinargerð. Sú sem hafði samband við mig leist svona líka vel á okkur og umsóknina að hún vildi endilega koma okkur á námskeiðið þrátt fyrir að greinagerðin lægi ekki ennþá fyrir og átti ekki von á öðru en við mundum fljúga í gegn :p (mega gaman að heyra!)

Námskeiðið er greinilega ofsalegt miðað við lýsinguna og farið vel ofan í öll helstu atriði sem betur fer svo við eigum pottþétt eftir að læra helling! Hérna er námskeiðislýsingin ef e-r hefur áhuga.

Photoshop Expert (ACE) námskeiðið er svo að byrja núna í jan, 5 vikur með alþjóðlegu prófi í lokin sem verður flott að hafa. Annars er ég með nokkrar myndvinnsluhugmyndir í vinnslu sem ég get vonandi farið að sýna bráðum og koma í umferð :) ..mögulega koma þá e-ar tekjur inn enda veitir ekki af!

Þjálfarinn minn hefur svo ákveðið að ganga í skrokk á mér nokkrum sinnum í viku og taka við almennilega í gegn sem þýðir verulega bakverki en eru vonandi á undanhaldi enda er hann að rífa og tæta upp vöðva og samgróninga og ég veit ekki hvað þarna. Svo verð ég eins NÝ úr kassanum! Eða svoleiðis :p

Þessar vikurnar fara svo í makeover á svefnherbergjum til að koma fyrir auka svefnplássum... merkilegt hvað mar getur verið útsjónarsamur í þessum málum ef nauðsyn krefur. Nú vitum við ekkert hvað við gætum átt von á í sambandi við fósturbörn, hvaða aldur eða kyn svo ég bý mig undir allt bara :)

Nú eru þó nokkrir með varann á þegar kemur að þessari nýju stefnu hjá okkur í fjölskyldumálum en það er vanalega bara þekkingarleysi þar að baki enda hágæðafólk í kringum okkur! Þá er bara um að gera að spurja! Við eigum eflaust eftir að tala af ykkur eyrun líka bara svo að þessar aðstæður okkar venjist sem fyrst. Mér fannst sjálfri þettta ómöguleg hugmynd fyrir stuttu síðan svo að ég skil vel hikið hjá mörgum en við erum mjög spennt fyrir þessu núna og tökumst á við allt sem koma skal :)

Nú verð ég öflugari í blogginu enda ágætis reynsla til að deila ;p