Heimavinna

Helgin var ósköp róleg hjá barnlausu hjónunum eftir skemmtilegt sprell á föstudagskvöldinu með vinapari. Laugardaginn stalst ég í myndvinnsluna og klárði eina sem var í vinnslu en sunnudagurinn fór svo í heimavinnuna :p

Við sátum við heimavinnubækurnar okkar að svara heilum helling af spurningum fyrir fórsturnámskeiðið næstkomandi helgi. Þar að auki er þykkt og fínt kennsluhefti sem ég hef verið að rúlla yfir í rólegheitunum. Með þeim fengum við svo útprentaðan pakka af lögum og reglugerðum varðandi fósturmálin og annann léttari með. Ég pantaði svo nokkrar bækur sem voru að koma í  vikunni sem verða örugglega mjög hjálplegar að hafa við hendina og fjalla um öll helstu atriðin. Allt þetta efni vekur gríðarlega umhugsun um allar hliðar málsins og alveg klárt að þetta verður mikil áskorun (í bestu tilfellum) sem mér fannst ég vera nokkuð meðvituð um en enn er ég alltaf að rekast á nýja vinkla sem þarf að melta og mynda sér skoðun og stefnu með. Nú eru margir mjög undrandi yfir þessu vali hjá okkur og áhuga á því og þá sérstaklega að taka tímabundið fóstur -bara til þess eins að láta barnið frá okkur- sem er skiljanlegt en um að gera að spurja að vild ;)
Við fengum heimsókn frá félagsráðgjafanum okkar í vikunni og henni virtist lítast ágætlega á allt saman en gaf þó ekki mikið uppi. Hún er áhugasöm um strákinn okkar og hvernig við tæklum uppeldið á honum enda rokkar hann hingað og þangað um þennan hefðbundna ramma. Við hittum hana einu sinni enn og svo býst ég við að greinagerðin um okkur taki við og þá erum við komin á skrá! Því næst klárum við námskeiðið í næsta mánuði og fáum þá leiðbeinendur í heimsókn að meta okkur enn frekar og þau gefa einhvers konar umsögn um okkur sem fylgir okkur þá í kerfinu. Viðmótið hjá öllum hefur verið mjög gott og vinsamlegt og allt gengið hratt fyrir sig. Þetta er vandvirkt fólk og sýnist mér á öllu hingað til að þau haldi mjög vel utan um fósturforeldra sem fá allan þann stuðning sem þeir gætu mögulega þurft bæði í tilfellum barnanna og persónulega.

En þú þarf ég að halda áfram spurningalistanum mínum.... öllum 50+ bls... ég er bara komin á bls 25 :p

Svona ganga fósturmálin...

Nú ganga hlutirnar mun, mun hraðar fyrir sig og í nægu að snúast þessa dagana að setja sig í stellingar!

Við fórum á fyrsta hluta námskeiðisins síðustu helgi og erum þá búin að ljúka 2/5 þriðju þess. Ég þorði varla að vonast eftir jafn góðu námskeiði og við sátum fyrir ári á vegum íslenskrar ættleiðingar en þau hjá BVS fóru langt fram úr öllum vonum. Þau voru þrjú með okkur, þaulvön og með mjög öflugan fyrirlestur, hópavinnu og aðstöðu! Þetta tók töluvert á og við hjónin alveg steinlágum restina af helginni enda mikið tilfinningarót og gríðarlegt magn af upplýsingum til að melta. Þau fóru ekkert hægt í sakirnar heldur dembdu sér beint í öll helstu álitamál og ekkert ósjaldan sem ég var alveg með tárin í augunum fyrir hönd þessara barna :/
Við fengum strax á þessum 2 fyrstu dögum góða tilfinningu fyrir hvers er ætlast til af okkur og hvernig við þurfum að nálgast þetta nýja hlutverk sem verður krefjandi með meiru en aldrei svosem hægt að sjá fyrir hvað við fáum í hendurnar. EN bara enn staðráðnari í verkefnið og bæði mjög spennt! Við fáum allsherjar heimavinnubók með okkur í gegnum þetta ferli til að fylla út hvor fyrir sig og þar eru ófáar krefjandi spurningar sem verður gott að horfast í augu við til að búa okkur betur undir hver konar aðstæður sem við gætum þurft að fást við. Þessar upplýsingar fá leiðbeinendurnir svo í hendurar til þess að fara í gegnum og þau koma svo í heimsókn til okkar áður en námskeiðinu líkur og hafa þá betri tilfinningu fyrir okkur og hvað þarf að skoða með okkur.

Ég fékk svo símtal í vikunni frá Barnavernd Kópavogs og við förum í viðtal til félagsráðgjafa eftir helgi og væntanlega fáum við hana svo í heimsókn í framhaldi til að fullvinna greinagerð um okkur og þar með erum við bara komin í kerfið! Við einbeitum okkur bara að því að vera eins gegnsæ og hreinskilin og við mögulega getum svo að þau hafi sem bestar upplýsingar í höndum upp á framtíðar ráðstöfun.

Ég ætla nú ekki að reyna draga úr því hversu mikill rússíbani þetta er tilfinningalega, örugglega fyrir alla en fyrir fólk sem er "barnlaust" og á við barneignarerfileika þá eru þetta mjög viðkvæmar aðstæður sem er ekki auðvelt því það verður að fara í þetta ferli með ákveðnu viðhorfi og væntingum í samræmi við aðstæðurnar.

Minn eigin rússibani er nokkurn veginn á þessa leið síðustu 10 árin!
Ég varð ólétt ca á þessum tíma árið 2004, mjög óvænt og óplanað en mjög glöð! Samt sem áður hefði ég alveg tvímælanlaust getað verið tilbúnari undir þetta hlutverk eftir á að hyggja.
Fæðingin fór eins og hún fór og ég þurfti að fást til við frekar beiskan raunveruleika að vera ófær um að eiga fleiri börn í framtíðinni - sem ég var engan vegin búin að meta hvort að þau yrðu fleiri en þar með var möguleikinn bara farinn!
Með nýfætt barn í höndunum þá þurfti ég ekki að fást við löngun eftir barni ofan á þennan nýja raunveruleika svo ég fékkst aðeins við aðstæðurnar að hluta.
Þegar ég er svo orðin einstæð 2 árum seinna (24 ára) þá hvarflar það alveg að mér.. hvernig maður tekur á móti einstæðri móður sem getur ekki átt fleiri börn?
Svarið við því er; maður sem ákveður að sætta sig við þann möguleika að eiga ekki börn  í framtíðinni. Þeir eru líklega ekki margir ;)

Staðgöngumæðrun varð þó fljótlega fjarlægur möguleiki sem að við hugðumst skoða þegar/ef við yrðum tilbúin. Eftir að hafa gengið með barn sjálf þá vissi ég að með staðgöngu færum við mikið á mis við hluti sem mörg pör/foreldrar taka oft sjálfsagða, þ.e. þessi nánd og tenging sem verður á milli fólks á meðgöngunni. En það yrði bara að vera svo, við fengjum allaveganna að eignast okkar barn saman og það er það sem skipti máli.
Ættleiðing var aðeins hugarfóstur hjá mér í laumi sem ég vildi ekki ýta á manninn minn til að byrja með. Einstakur með eindæmum þá lenti hann á þeim möguleika sjálfur mér til mikillar hamingju og eftir það gerðust allir hlutir mjög hratt! Of hratt! Svo hratt að löngun í barn var allt í einu mætt með látum án nokkurs fyrirvara á síðasta ári og þá fyrst fékk ég að finna fyrir hversu mikið ég átti eftir að fást við alla þessa skemmtilegu fylgifiska ófrjóseminnar.
Eins og með staðgönguna þá þurfti ég að sættast á hluti sem færu forgörðum við erlenda ættl. Að eiga barn "saman" skipti mig litlu en þarna bættist við, það sem þegar var farið, fæðingin, upphafið og allt þetta "fyrsta" auk óvissunnar um erfiða reynslu barnsins, hvaðan það kæmi, hvernig það væri o.s.frv. o.s.frv. en það var allt í lagi.. þú veist aldrei hvað kemur, ekki heldur við eðlilegar kringumstæður. Við mundum einnig tengjast og upplifa þessa reynslu/ferðalag saman þó hún væri ólík "eðlilegum" kringumstæðum.
Nú höfum við tekið enn eina beygjuna í áttina að því sem við virkilega finnum að er rétta stefnan fyrir okkur. Þá er jafnvel meira sem við förum á mis við, við erum komin svo langt fyrir utan hefðbundin fjölskyldumynstur og reynslu að stundum sé ég fyrir mér eins konar collage eða klippa & líma aðstæður þar sem að það er enginn ákveðinn rammi, upphaf eða minningar. Við þurfum að koma að öllu saman á allt öðrum forsendum en tilgangurinn er auðvitað alltaf sá sami hvernig svosem fjölskylda myndast og ég efast ekki um að þetta verði þeim mun ríkulegri upplifun þegar upp er staðið :)

meiri pælingar næst.. :p