Nýr titill á næsta ári?

Nýjustu fréttir af barneignarmálum því þetta blogg er jú farið að snúast alfarið um aaaaaalls konar barneignar- og fjölskyldumunstur :)

Nú liggur umsókn um forsamþykki til erl. ættl. hjá barnavernd og við eigum von á heimsókn frá félagsfulltrúa að gera allsherjar úttekt á okkur, heimili og aðstæðum. Nú fer ég að detta í magasár eftir vangaveltur síðustu mánaða um þetta blessaða forsamþykki enda upp og ofan hvernig viðmið þau eru að nota í hinu og þessu. Magasárið er aðallega komið af því að ég þarf alltaf að sjá nokkur skref áfram og það er afar varasamt að fara hella okkur í 1-2mill skuld á einu ári því ekki söfnum við svo miklu á einu ári og að bíða með umsóknina finnst mér ekki líklegt hehe

Svo lá leið mín um daginn með konu sem er fósturforeldri og mér fannst mjög áhugavert að heyra um það allt saman, svo mikið að það fór ekki úr huganum næstu daga á eftir. Þá minntist ég á þetta samtal við Mumma og eiginmanninum mínum tókst enn og aftur að slá mig út af laginu með því að segja hiklaust: eigum við ekki bara gera þetta?
Ég hef haft varann á öllu sem tengist ísl. ættl (líka af því þær eru fátíðar) og kerfinu hérna á Íslandi m.a. vegna þess hvað þetta er lítið land. Reynslan mín af því er samt aðeins sem krakki þegar nokkur skólasystkini voru í þessum pakka. Vonandi er kerfið mun betra í dag. Ég hefði samt ekki getað hugsað mér þennan kost fyrir nokkrum mánuðum. Það vakti nú einhverjar spurningar hjá mér hvort að við værum farin að örvænta eitthvað eftir fleiri börnum í fjölskylduna og þess vegna opnari fyrir þessu. En það held ég samt ekki að sé málið. Eftir að hafa farið í gegnum allt sem fylgir ættl.ferlinu, að viðbættu eggjaferlinu í haust, staðgöngumæðrun og í raun hvers konar barnaeignarferli, þá held ég að við séum bara komin langt út fyrir þægindarammann. Núna er líka fókusinn ekki á hvað viljum eða að við viljum barn heldur á börnin sjálf og það sem þau þurfa, þá urðu hlutirnir allt í einu mun skýrari og einfaldari. Mummi kom mér meira segja enn frekar á óvart með því að stinga upp á að við tækjum einnig við í tímabundnu fóstri ekki aðeins varanlegu eins og við mundum helst stefna að.
Nú erum við tæplega ríkasta fólkið eða mesta plássið -í raun ekkert pláss hehe en við höfum allt til að búa barni öruggan stað -við reddum öllu hinu :)

Við sjáum til hvað félagsfulltrúinn hefur að segja um þetta og tökum mið af því varðandi forsamþykkið, hvort að við höldum því áfram samhliða og leggjum síðan umsóknina á smá bið eða hoppum beint inn í hitt ferlið sem er merkilega líkt. Þá sitjum við annað námskeið sem hefst í febrúar og svo er bara að sjá hvað gerist. Símtölin koma svotil fyrirvaralaust svo um að gera vera tilbúin og ýmsar breytingar á döfinni hérna á heimilinu til að tryggja hámarksnýtingu á plássinu. Við ætlum ekki að fara í stærra strax, erum frekar hvekkt við að fara í íbúðarkaup á þessu blessaða landi enda allt ennþá í lausu lofti svo við höldum okkur hér í bili. Enda eins og vitur kona sagði við mig um daginn... er það nokkuð verra að búa aðeins þéttar með fjölskylduna, frekar en að allir endi í sitthvoru horninu :p

Við erum allaveganna orðin mjög spennt fyrir næsta ári og ansi margt í vinnslu hjá okkur báðum ásamt fjölskyldunni. Áhyggjurnar hurfu á stundinni með þessari ákvörðun og bara tilhlökkun eftir, nákvæmlega eins og það á að vera. Ættleiðingin er samt ennþá í bígerð enda mjög erfitt að loka dyrunum á hana en við sjáum til hvernig næsta ár spilast út og höldum áfram útfrá því.

Nú halda margir að við séum alveg búin að tapa okkur en mun fleirum finnst þetta frábært og sjálfsagt og sá stuðningur er ómetanlegur!

Gleðileg Jól :)

Hreinsun!

Loksins!

Ég tók (fljótandi) hreinsun hérna í fyrra eða jafnvel hitt í fyrra og hef leeengi verið á leiðinni að gera það aftur því mér leið svo bilað vel eftir hana!
Matarræðið hefur farið versnandi í marga mánuði og heilsan með og með þessum 8 vikna hormóna-rússíbana og lyfjamóki þá er botninum náð! hehe

Meltingin/ristillinn fór e-ð í klessu þarna undir lokin og er rétt að lagast núna og tilvalið að taka góða hreinsun á líkamanum að losna við þetta allt saman.
Ég dustaði allaveganna rykið af heilsupakkanum sem ég lærði í Heilsuhúsinu og endaði með massa plan af bætiefnum bæði til hreinsunar og uppbyggingar. Keyri þau hratt og mikið í kannski 10-14 daga og svo jafna ég það út :)

Þessi nota ég af því ég hef komist af því af reynslunni að þau virka mjög vel á mig:

GARCIN hvítlaukshylkin -til að hreinsa til
LIVER blandan frá SOLARAY er æðisleg !

ECHINACEA eða sólhattur -ónæmiskerfið

ST. JOHN´S WORT eða Jóhanesarjurt -andlegt jafnvægi, flott fyrir skammdegispakkann framundan

ARCTIC ROOT Burnirót á íslensku -kemur jafnvægi á hormónana og jafnaðargeðið :)

ACIDOPHILUS gerlar fyrir þarmaflóruna þar sem ég þurfti að taka sýklalyfjaskammt og þá getur grasserað candida og skemmtilegheit ef ég passa mig ekki :/

SPECTO fjölvítamín frá SOLARAY -besta fjölvítamínið að mínu mati!

OMEGA fitusýrur

Steinefni á kvöldin -kalk -magnesium -zink + D-vítamín

Ágætispakki til að byrja á hehe

Meltingin þarf síðan hvíld og ristillinn að jafna sig og styrkjast þannig það verður bara fljótandi fæða núna næstu daga. Safar - súpur og kannski shake í hófi og eins mikið te og ég get sullað í mig en ég er ekki mikið fyrir te því miður.

Ég ætla bara að hamast og svitna á tækjunum á morgnan á æfingu og gera stoðkerfisæfingar -gólfæfingar og á bolta en láta allar lyftingar vera. Auk þess ætla ég að prufa loksins Yoga og Pilates tímana á kvöldin næstu 2-3 vikurnar og sjá hvernig mér gengur að styrkja stoðkerfið :)

Þá ætti ég loksins að vera orðin góð og næ að endurheimta orkuna!

Eggheimta

Ég fór í eggheimtu síðastliðinn miðvikudagsmorgun og allt gekk mjög vel og fengust hvorki meira né minna en 16 stykki sem er vel yfir meðallagi :)

Þar með hef ég getað gefið tveimur konum/pörum og fæ e.t.v. betri upplýsingar um það hvernig gekk með uppsetningu þegar ég fer í skoðun eftir ca. 2 vikur.

Aðgerðin tók örstutta stund, frekar sársaukafullt á hægri eggjastokk en tók fljótt af, ég veit þá að biðja um meiri deyfingu NÆST hehe

Mummi kom með mér og var hjá mér allan tímann. Ég var í uppnámi fyrst eftir aðgerðina þegar við komum inn á stofu og tárinn runnu stjórnlaust í smástund, kannski uppsafnaðir hormónar eða sársaukinn við aðgerðina eða bara álagið við að vera aftur á skurðstofu, hver veit. Ég var fljót að jafna mig og eymslin líka og við gátum farið heim u.þ.b. 30-50min seinna. Aðgerðin fer greinilega misjafnlega í alla því það voru fleiri konur á stofunni í eggheimtu og öðrum aðgerðum sem voru í fínu lagi eftir hana heyrðist mér  :)
Ég fór mér hægt þann daginn og næsta en ristillinn var líka búinn að vera angra mig svo eymslin í neðri kvið voru hundleiðinleg en ekkert til að vesenast yfir. Ég fékk sýklalyf fram yfir helgi og held áfram að taka nefúðalyfin í smátíma á meðan hormónarnir eru að jafan sig. Mikið verð ég samt glöð þegar ég losna við öll þessi lyf úr líkamanum! Mér líður illa af því að taka íbúfen svo mig er alveg farið að klígja í líkamann undan þessum lyfjapakka.

Ég er samt rosalega ánægð með afraksturinn og himinlifandi yfir að hafa loksins gert þetta enda hugsað um þetta í mörg ár :)

Stutt yfirlit yfir þetta helsta fyrir þá sem eru e-ð að hugsa út í þetta:

1. Ég hafði samband við Art Medica með fyrirspurn í maí og var svarað um hæl
2. Fyllti út meðfylgjandi spurningarlista og fékk í kjölfarið (strax) viðtalstíma um leið.
3. Viðtalstími og skoðun með strokusýnum
4. Fór með beiðni um blóðprufu á heilsugæsluna í glæsibæ 
5. Art Medica hafði samband eftir að hafa fengið góðar niðurstöður úr öllu og við ákváðum hentugan tíma til að hefja ferlið.
6. Ég byrjaði á getnaðarvarnarpillunni (23. 8.) 2 vikum fyrr (vegna þess að ég fer ekki á blæðingar) til þess að staðsetja mig í tíðarhring og til þess að para mig saman við eggþega
7. Næst komu lyf í nefúðaformi (6. 9.)hvora nös x3 á dag, sem er yfir allt tímabilið en skammturinn minnkar þegar övunarlyfin hefjast
8. Næst var sónar (25. 9.)til þess að athuga stöðuna og ákveðið skammtinn fyrir örvunarlyfin (í sprautupenna)
9. Ég tók örvunarlyf (26. 9.)  í 11 daga og fór 3x í sónar með nokkra daga millibili til að taka stöðuna og hagræða skammtinum
10. Síðasta lyfið (einnig í sprautupenna) tók ég svo að kvöldi 11 dags (7. 10.) til að búa undir eggheimtuna (9. 10.).
11. Eftir eggheimtuna eru sýklalyf 2x á dag í 5 daga
12. Nefúðinn er áframm í 2 vikur á eftir (eða þar til blæðingar hefjast) þá er eftirskoðunin 

"Óþægindagreiðslan" var svo kom inn á reikning hjá mér daginn eftir eggheimtuna. Það er greitt 75þús fyrir að gefa einni konu en 100þús fyrir tvær sem eru þá yfir 10 egg. Ég hefði gert þetta án greiðslunnar en auðvitað kemur hún sér vel í dag með fyrirhugaðan ættleiðingakostnað svo ég er mjög þakklát fyrir það :)

Þetta er alls ekki fyrir allar enda tekur hormónameðferðin á en aðeins í 4 - 6 vikur og þetta er svakalega stór gjöf að gefa og ýmsar tilfinningar sem spila inn í það en fyrir þær sem gætu hugsað sér það þá mæli ég endilega með að gera þetta.

Svo sakar ekki að eiga frábærann eiginmann og son sem tóku heilshugar undir þetta og þótti þetta allt saman sjálfsagt :)

Lokaspretturinn

Þá eru komnar 4 vikur af hormónarassíu og komið að þessu. Samkvæmt sónarnum í morgun þá er allt að bresta á og lítur vel út svo að eggheimtan hefur verið staðfest á miðvikudaginn :)

Þetta var fjórði sónarinn og ég hef verið á örvunalyfjunum (sprautunum) í 11 daga núna. Ég hef lítið fundið fyrir þeim lyfjum nema kannski þreytu sem ég gef bara undan og tek mér mína blunda þegar þörf er á  svo að þetta hefur gengið fínt. Það hefur verið að aukast þrýstingurinn í neðri kviðnum eftir því sem eggbúin stækka svo ég er með bumbutilfinninguna og dálítið þrútin en svo kom svaka bomba í brjóstin um helgina svo ég fékk svakalega meðgöngutilfinningu sem var frekar öfugsnúið þar sem ég er faktískt að bíða eftir barni en ekki "þessu" barni og er ekki ólétt og get ekki verið það o.s.frv. o.s.frv. frekar spes staða :/

Í kvöld er svokallaða "miðnætursprautan" sem er mikilvægt að taka á hárnákvæmum tíma upp á eggheimtuna og svo er bara að krossa putta að það náist nógu mörg egg og góð egg svo að ég geti séð tveimur konum fyrir séns á barni :)

Á fullu í hormónum!

Í gær fór ég í sónar hjá ART Medica til að athuga hvernig allt gengur og merkilegt nokk þá er allt eins og það á að vera :)
Alltaf pínu fyndið að hitta svona lækna því þeir verða svo spenntir yfir fæðingarsögunni, líður dáldið eins og sjaldséðu furðudýri sem þeir eru afar forvitnir um hehe.
Læknirinn lét mig hafa skammtastærðirnar fyrir næsta lyf -örvunarlyfið sem er í sprautuformi. Nálin var dáldið stærri en ég var búin að sjá hana fyrir mér!

Fyrsti skammturinn var svo í morgun... ég var rosa hugrökk... peppaði mig þvílíkt upp... svo fann ég ekki einu sinni fyrir nálinni hehe! Minnsta mál í heimi! Daði fær klárlega að hjálpa mér við næstu sprautur því greyið er með gríðarlega nála-fóbíu, vonandi hjálpar þetta því eitthvað :)

Aukaverkanir af þessu lyfi virðast ekki vera miklar nema að það verði oförvun en það er helst ógleði og/eða uppköst, kviðverkir og höfuðverkir t.d. Ég verð einnig kannski dálítið útþanin á kviðnum þegar eggbúskapurinn stækkar ;)

Nefúðinn heldur svo áfram alveg framyfir eggheimtuna en skammturinn minnkar um helming. Ég hef verið heldur slöpp undanfarið og fæ einstöku hitaköst en þau vara stutt. Allt í allt þá eru aukaverkanirnar ekkert óviðráðanlegar, þreytt og sveitt á köflum og dálítið hæg um mig en ekkert sem truflar mig og mína að ráði. 

Ég fékk smá sjokk þegar ég labbaði inn á ART Medica í gærmorgun en biðstofan var pökkuð! Þar voru mörg pör í einhvers konar skoðunum og/eða meðferðum og yfir sumum óskapleg sorg eða hreinlega andleg þreyta. Mér verður oft hugsað til þess að margar konur fara ítrekað í gegnum þessa meðferð, sem fer oft verr í þær líklega vegna aukinnar streitu í þessum aðstæðum, ásamt uppsetningunni, jafnvel þungun og fósturláti. Aftur og aftur, ár eftir ár! Þvílíkur styrkur sem þessar konur og menn þeirra hafa! 

Næsti sónar er svo á mánudaginn og þá kemur í ljós hvernig örvunin gengur og hvernig skammtastærðunum verður háttað í framhaldi. Það þarf að fylgjast vel með hvenær ég er tilbúin til þess að áætla eggheimtudaginn. Krossið bara putta að það náist heill hellingur af úbereggjum :)

Xoxo

hormónasprengjan :)

Sófaveggurinn

Ég kláraði loks sófavegginn minn um daginn eftir miklar pælingar hvað ég ætti að setja á hann og búin að dúlla við ýmsar "skissu" uppsetningar í tölvunni.
Þar sem að við eigum svo fínar (og margar) myndir frá brúpkaupinu þá var erfitt að velja hvernig ég gæti sett þær (ódýrt og einfalt) upp.
Ég átti til eina litla myndahillu úr IKEA svo ég ákvað að kaupa tvær stærri til viðbótar. Ég átti líka nokkra gamla svarta myndaramma í vissum stærðum og keypti samsvarandi í rúmfatalagernum til viðbótar. Spegilinn fékk ég líka í IKEA.
                                     
Ég strípaði vegginn, kíttaði og renndi einni umferð yfir af hvíti málningu. Svo bara mælt allt bak og fyrir og borað villt og galið (já ég sé um allt svoleiðis :p) en ég hannaði svo sjálf stenslamyndina og fékk þau til að skera hana út í límvínil niðri í Samskiptum. Það er ekki hentugasta efnið í stensla og aðeins einnota en gekk ágætlega með smá fínpússi eftir á :)

Tréð var í raun einfaldast! Ég setti málningartape á vegginn í grófum útlínum svo teiknaði ég tréð með tússi og skar það út úr tape-inu með fínlegum dúkahníf = kominn fínasti stensill. 

Nokkrar umferðir af svartri veggmálningu á rúllu og pensli. 

Lét loksins prenta út myndirnar og skellti í ramma = kósí stofa :)

Þetta tók mig eina ca. 2 daga að stússast í málningu og uppsetningu en hráefniskostnaðurinn var afar lítill, spegillinn var dýrastur eða um 6þús og myndirnar eru prentaðar í hágæða bleksprautu sem ásamt vínilinum voru á kostnaðarverði (smá sérdíll niðri í vinnu) eða um 5þús.

"hinar" aukaverkanirnar..

Þegar ég upplifði það að ég gæti ekki átt (gengið með) fleiri börn var ég með nýbura í fanginu en flestar mæður eru nokkuð góðar í þeim aðstæðum í dágóðan tíma áður en þær fara að finna löngun og þörf fyrir fleiri. Það gaf mér nokkur ár til að melta aðstæður undir mildari kringumstæðum ef svo má kalla því að þegar löngunin og núna þörfin gerir vart við sig þá verða aðstæðurnar mun sárari.

Hormónameðferðin þessa dagana ýtir auðvitað meira undir þetta alltsaman en ég finn óskaplega til með þeim konum sem uppgötva ófrjósemi á þessum tímapunkti og þurfa að ganga í gegnum ekki aðeins þann veruleika heldur einnig sáran missinn og líkamlega álagið sem fylgir óteljandi ófrjósemismeðferðum, allt á einu bretti! Með ættleiðinguna enn hangandi í óvissu yfir okkur og staðgöngumæðrun ennþá í biðstöðu þá upplifi ég mikið af þessu í dag en það sem virkilega hjálpar á erfiðum dögum er að geta mögulega hjálpað annarri í þessari stöðu með eggjagjöfinni. Ef að ég get takmarkað þennan sársauka hjá öðrum að einhverju leyti þá birtir það gríðarlega yfir öllu :)

Hérna er eldri pistill af gömlu síðunni sorgin-missir sem mér fannst eiga aftur við þessar vikurnar

Sorgin & missir

Posted by eddagunn82 in Ættleiðing

Ein af mikilvægustu spurningunum sem að við fengumst við á námskeiðinu var sú sem snérist um sorgina eða missinn sem fólk upplifir varðandi ófrjósemi og sem felst í barnleysinu. Þarna er algengasta aðstaðan sú að eiga í ófrjósemiserfileikum sem ýmsar meðferðir gætu mögulega aðstoðað við og jafnvel stuttar þunganir og ítrekuð fósturlát. Ég er ekki í nákvæmlega þessari stöðu svo að ég fór mikið að hugsa um hvernig ég hef tæklað þetta og útfrá hverju. Nú á ég son svo að barnleysið á ekki við þó að það sé í sjálfu sér barnleysi í gangi þegar kemur að Mumma og að auka við fjölskylduna. Ég á einnig ekki í klassískum frjósemiserfileikum þar sem að ég er tæknilega séð fullfær um egg og Mummi um sæði en við getum ekki komið eigin barni í heiminn án aðstoðar. Þarna er ég líka í sérstæðri stöðu þar sem má telja lán og ólán en það er engin möguleiki á að ég verði barnshafandi, það er líffræðilega ómögulegt og þar með eru þær dyr algjörlega lokaðar. Þá gat ég fengist við þennan missi og sorg alveg frá fæðingunni á meðan margar konur eiga ennþá mögulega von á að verða barnshafandi í gegnum ýmsar frjósemismeðferðir. En á meðan þær hafa ennþá þessa von þá enda tilraunirnar oft með ítrekuðum missi og sorg við hverja misheppnaða meðferð og fósturlát og erfiðara að sjá hvenær það er tímabært að láta af meðferðum og fást endanlega við þessa sorg. Hvernig þú tekst á við aðstæður þínar hefur mikið að segja um hvernig þú ferð inn í ættleiðingaferlið.

Sorgarferlið mitt.

Þegar ég lít yfir síðustu árin þá finnst mér þetta virðast sem hvert annað sorgarferli þegar þú missir ástvin. Fyrst í stað var það þessi stöðuga áminning sem var eins og hnífsstunga í hjartað í hvert einasta skipti. Þegar læknar ræddu um að svæfa mig á skurðstofunni þegar allt fór á versta veg streittist ég á móti þrátt fyrir að þetta var fyrst og fremst hugsað fyrir mig enda ekki eitthvað sem nokkur ætti að upplifa. Þarna sá ég bara fram á að vakna við hræðilegan draum sem ætti svo eftir að reynast vera raunverulegur, ég gat ekki hugsað mér það enda sofnaði ég ekki fyrr en 2-3 dögum seinna af einskærri örmögnun. Alltaf var þetta samt eins og dúndurhögg í andlitið ef ég “gleymdi” mér í augnablik og mundi svo hvernig allt væri, því ekki var eins og þetta sæist utan á mér í speglinu. Þarna voru bara hugsanirnar sem settu allt í gang og líklega ekki svo undarlegt að ég hafi farið í manískt þunglyndi í kjölfarið. Ég vissi að allir hefðu auga fyrir þunglyndiseinkennum hjá mér fyrstu vikurnar og ég reyndi að hafa það líka þó að mér líki illa að láta hugsa um mig og hafa áhyggjur af mér. Ég bara hreinlega hafði lítið vit á þessum sjúkdómi og gerði mér ekki grein fyrir að það væri til manísk útgáfa af þunglyndi! Þarna var ég bara að frá morgni til kvölds og forðaðist allan dauðan tíma eins og heitan eldinn sem tók oft toll af líkamanum á mér sem ég hafði alls ekki efni á. En þetta má alveg sjá líka sem dugnað, ef einhver hefði haft meiri gætur á mér þá hefðu kannski vaknað spurningar. Ég áttaði mig í raun ekki á því að eitthvað væri að fyrr en ég var komin út í undarlega hegðun og mikla viðkvæmni eins og ítrekuð grátköst yfir engu. Þá vaknaði hjá mér grunur og stuttu seinna rak ég augun í bækling fyrir tilviljun þar sem voru útlistuð mismunandi einkenni þunglyndis. Læknirinn ávísaði lyfjum og ég var þvinguð í tíma hjá geðlækni og ég gerði allt sem ég átti að gera hreinlega vegna þess að ég hafði engra kosta völ þar sem er var ein að sjá um barnið. Þetta hafði auðvitað lítið að segja allt saman og ég fann mína eigin leið út úr þessu öllu saman en það er önnur saga að segja.

Fyrstu mánuðirnir eftir fæðinguna fóru í að stimpla þetta inn í meðvitundina sem kom með tímanum og “höggin” fóru minnkandi alveg eins og þegar þú reynir að lifa með því að einhver stöðugur þáttur í lífi þínu hverfur þér, þú getur ekki lengur tekið upp símann eða skroppið þangað… hún/hann er ekki þar lengur. Næsti kafli var hnífstungan sem kom í hvert einasta skipti sem að ég sá ólétta konu. Með tímanum fór sársaukinn minnkandi þar til í dag er hann ekki til staðar. Mig dreymdi alltaf reglulega að ég væri ólétt, sem mér fannst hrikalegt af vakna frá því að tilfinningar í draumum geta oft verið mjög sterkar og ég mundi vel allar mínar frá meðgöngunni. Svo þarftu að passa hvers þú óskar þér því draumarir fóru að breytast með tímanum, ég var ólétt en þarna var undirmeðvitundin jafnvel farin að sætta sig við staðreyndir og í draumnum vissi ég alltaf að einhverju leyti að ég væri ekki ólétt, það var ekki allt eins og það átti að sér. Í dag dreymir mig ekki einu sinni þessa drauma lengur.

Þetta voru einhver ár, stig af stigi en í dag finn ég ekki fyrir öðru en jú auðvitað er þetta leiðinlegt en það ekkert til að svekkja sig yfir lengur. Þetta er bara orðinn minn raunveruleiki og alveg jafn eðlilegur og allt annað.

Afskræmingin.

Ég kalla þetta afskræmingu því þetta er svo mikil brenglun á sjálfsmynd kvenna að geta ekki alið börn. Mikil skömm virðist líka tengjast þessu og ég upplifði það sjálf að vissu leyti mitt í lyfjamókinu og áfallinu þegar ég fór inn á gjörgæslu þá voru fyrstu viðbrögð mín að barnsfaðir minn mætti ekki segja neinum frá þessu, ekki einu sinni mömmu minni, ekki neinum, það mátti ENGINN vita! Þegar ég rankaði aðeins við mér sá ég hversu stórkostlega brengluð viðbrögð þetta voru því þetta var auðvitað ekkert sem að ég átti að skammast mín fyrir.

Sjálfsmyndin fór þó alveg í rúst, jafnvel hjá mér sem sá aldrei barneignir sem stóran þátt í framtíðinni. Lengi vel fannst mér jafnvel óþægilegt að fara í almenningssturtur vegna þess að læknirinn hafði orð á því að ég væri með aðeins lengra ör eftir keisaraskurðinn en almennt væri út af legnáminu. Kannski sæist þetta þá utan á mér eftir alltsaman? Svona brenglast hugsunin!

Margar konur upplifa sig tilgangslausar, eins fáránlegt og það hlljómar þá er það innprentað í okkur að konur eiga börnin, það er (ég vil ekki segja tilgangur) grunneðli okkar og erfitt að klippa þann hluta af okkur út. Þetta er allt saman gríðarlega tilfinningalegt og órökrétt, skynsamleg hugsun kemur ekki þar inn fyrr en með tímanum þegar horfst er í augu við allar þessar ólíku tilfinningar, eitthvað sem margar konur eiga í erfileikum með. Að mínu mati eykst þessi afskræming bara í þessari þögulu þjáningu þó að ég skilji vel hvaðan hún kemur.

Framleiðslugalli, 2013.

Framleiðslugalli eða ónýt, gölluð, einnota o.s.frv. allt hluti að sjálfsmynd kvenna sem glíma við ófrjósemisvandamál. Þessi ákveðna mynd á við um mig.

Spegillinn.

Svo er það hvernig aðrir sjá þig! Þessi spegill sem er fólkið í kringum okkur. Margar þola ekki tilhugsunina um að aðrir sjái þær jafn ónýta og vilja heldur fela ófrjósemina og þá geta “gleymt” sér í augum annarra sem sjá aðeins heila manneskju.

Ég var ekkert að auglýsa þetta eftir heimkomuna þó að allir næstir í kringum okkur vissu af þessu öllu saman. Seinna með tímanum þegar svo bar við lét ég fleiri vita af þessu því að ég vissi það um leið og ég kom heim af fæðingardeildinni að ég mætti ekki fela mig með þetta eins og skammarlegt leyndarmál. Þá fyrst mundi ég aldrei jafna mig og það væri alltof þung byrði að bera. Tíminn leið og ég sá vel að það voru skiptar skoðanir á þessari framfærni hjá mér, þetta er mikið tabú efni ennþá og mörgum líður óþægilega með allt slíkt. Ég varð bara að kyngja því og venja mig á að fara mína leið að þessu. Ég reyndi að tipla á þessari línu sem varð á milli mín og allra annarra, þar sem ég talaði ekki um þessi mál af virðingu við “óþægindatilfinngu” fólks og fólk veigraði sér við að spurja mig út í þessi mál af virðingu við mig ef ske skynni að ég væri ekki tilbúin til þess. Um leið og þessi lína fór að mást út með tímanum og þetta mál varð að eðlilegum hluta af mér og mínum sem olli engum neinum óþægindum þá fleygði öllum framförum fram hjá mér og mér fannst miklum þunga létt af mér og fólk í kringum mig vonandi rórra að kynnast mér og umgangast.

Innantóm, 2013.

Sökudólgurinn.

Síðan er það rússíbani síðustu ára sem er: Af hverju? Hverjum var þetta að kenna? Af hverju ÉG? Allt mjög eðlilegar spurningar en mjög varasamar!

Lengi réðst ég mikið að sjálfri mér, ég komst að mörgum hlutum með sjálfa mig sem ég yfirfærði sjálfkrafa á fæðinguna. Hefði ég getað komið í veg fyrir að þetta færi svona með því að vera ákveðnari um hvað væri verið að gera? Ég hafði ákveðnar tilfinningar um gangsetninguna og áframhaldandi meðferð en lét ekki í mér heyra og svona get ég haldið endalaust áfram. Vissu læknarnir hvað þeir voru að gera? Kvensjúkdómalæknirinn minn fór hamförum þegar hann frétti af þessu og bað um skýrslurnar og var handviss að þessu hefði verið hægt að afstýra. Sjúklingatryggingunni var hafnað með þeirri niðurstöðu: að svona gerist bara! Málið fór þá fyrir úrskurðarnefnd sem var einnig hafnað og litið framhjá gögnum frá lækninum. Í framhaldinu fór málið áfram í umsjá lögfræðinga og þannig lullaði það í kerfinu í nokkur ár. Þarna var komin spurning á borðið hvort að hefði verið hægt að nota aðrar aðferðir. Það olli bara stóru HVAÐ EF hjá mér og það er mjög varasamt og auðvelt að detta í bitur-pakkann og reiðina og þá fyrst er engin leið til baka. Málið kláraðist að svo til með mínum “sigri” en það kom þó engin niðurstaða í þessa stóru spurningu og á þessum tímapunkti þá var þetta orðið meira prinsipp-mál að sjá það til enda við tryggingarfélagið með einum eða öðrum hætti. En það eru meiri líkur en ekki á því að hefðu aðrir læknar verið á skurðstofunni þá hefði þetta ekki farið svona.

Ég hef samt staðið mig nokkuð vel í að sneiða framhjá þessum forapytti og ég veit vel að ég hefði allt eins ekki komist lifandi af þessari skurðstofu og ég vil heldur einblína á það. Sömuleiðis setti þessi reynsla mig á allt aðra braut en ég var á og ég vil trúa því að stundum þurfum við duglegt crash til þess að rétta okkur af.

Sáttin.

Ég hef rekið mig á það að ég hef ekki fengist við mínar aðstæður eins og algengast er og ég ber fulla virðingu fyrir öllum sem þurfa að kljást við þetta með hverjum þeim hætti sem þeim þykir best og treysta sér til. Ég hef alltaf verið frekar meðvituð um að ég sé að eðlisfari frekar lokuð og óframfærin og reyni að vega upp á móti því í dag með því að vera opinská eftir bestu getu og taka ábyrgð á sjálfri mér með öllum kostum og göllum. Þar af leiðandi varð þetta bara einn hluti af mér, hvorki góður eða slæmur heldur bara aðstæður sem ég þarf að spila úr eftir bestu getu.

Ég hef allaveganna lært gríðarlega mikið af þessu öllu og eins dimm og erfið þessi ár voru þá trúi ég því að þau gefi þeim mun bjartari og betri ár í framtíðinni. Ég get allaveganna svarað þessari spurningu játandi í dag að ég hef náð sátt við mína og sorg og missi og breyti þeim heldur í eftirsóknavert tækifæri þegar að kemur að ættleiðingunni.

Eggja-ferlið komið í gang!

Eggja-ferlið komið í gang frá og með 23. ágúst en þá byrjaði ég á pillunni. Þar bætast 2 vikur framan á ferlið hjá mér til þess að staðsetja mig í tíðahring og stilla mér og eggþegunum saman.
Pillan gengur framar öllum vonum og er fyrsta pillutegundin sem ég hef farið á sem gengur ekki alveg fram af mér í aukaverkunum -magnað!
Næst kom Suprecur í nefúðaformi til að bæla niður alla hormónastarfsemi. Slíkan og annan eins lista yfir aukaverkanir hef ég aldrei séð, og þá er ég að tala um ALGENGAR aukaverkanir, ég hafði ekki í mér að lesa lengra í þær sjaldgæfu. Ég er afar þekkt fyrir að fá allar aukaverkanir af lyfjum og hef oft búið nokkrar nýjar til, sem útskýrir kannski af hverju mér er almennt illa við að taka lyf :/
Þennan nefúða á ég að taka 3x á dag frá og með 6. sept en fyrstu dagarnir voru heldur slappir, smá ógleði og þreyta komu yfir mig eftir hverja töku í 1-2 klst en gekk yfir og eftir viku núna þá eru áhrifin ekki alveg jafn slæm. Hitakófin byrjuðu aðeins í vikunni en ekki borið mikið á þeim eins og ég var búin að búa mig undir... já og ég fór næstum að væla í IKEA! Hehe ætli ég eigi ekki eftir að vera heldur viðkvæm næstu vikurnar en allt í allt hefur fyrsta vikan ekki verið svo agaleg :)

Næst tekur við sónar 25. sept og þá kemur í ljós hvernig gengur, krossa putta!

Lyfjapakkinn:

Upplýsingar um eggjagjöf frá ART MEDICA :

Eggjagjöf

Eggjagjöf getur verið annaðhvort nafnlaus eða undir nafni, það fer eftir óskum gjafa og þega hvort um nafnleynd er að ræða.

Hvaða konur þurfa eggjagjöf ?

Eggjagjöf gefur ákveðnum hópi para og  einstaklinga sem eiga við ófrjósemi að stríða von sem ekki var til staðar áður:

• Konur sem misst hafa eggjastokkana á yngri árum, til dæmis vegna krabbameins, skurðaðgerða, lyfjameðferðar eða geislameðferðar.
• Breytingaskeið getur átt sér stað hjá um 1% kvenna fyrir 40 ára aldur.  
• Í sumum tilfellum er um að ræða arfgenga sjúkdóma þar sem veruleg hætta er á að móðir beri sjúkdóminn í barn sitt.
• Í þeim tilfellum sem  eggjastokkar svara ekki meðferð í glasafrjóvgunum.

Hver getur gefið egg?

Kona sem gefur egg skal að jafnaði ekki vera eldri en 35 ára og ekki haldin neinum þekktum arfgengum sjúkdómi, kynsjúkdómum né öðrum sjúkdómum sem gætu aukið á hættu við eggjagjöf fyrir hana.

Get ég gefið egg ef ég er á getnaðarvörn?

Já ,  konur geta gefið egg þó þær eru á getnaðarvörnum  ss.  á Pillunni eða með lykkju.

Hvað þarf að gerast áður en ég get gefið egg?

Þú þarft að hringja í  hjúkrunarfræðing hjá ART Medica sem mun skrá niður grunnupplýsingar og gefur nánari upplýsingar um eggjagjöf .  Í framhaldi af því  verður þú bókuð  í  viðal og skoðun hjá lækni.  Í því viðtali er farið yfir meðferðina og gerð er skoðun þar sem tekið er  ræktunar sýni frá leghálsi og leggöngum. Eftir viðtalið þarf konan að fara í blóðprufur þar sem kannað er m.a.  hormóna ástand.  Við upphaf meðferðar er fer hjúkrunarfræðingur yfir ferlið sem framundan er og afhendir lyf sem konan notar í meðferðinni.   Áður en  meðferð hefst  fer konan einnig í viðtal hjá félagsráðgjafa.

Hvað tekur meðferðin langan tíma?

Frá því að lyfjameðferð hefst og fram að eggheimtu  eru u.þ.b. 4 vikur

Hvað lyf þarf ég að taka ?

Byrjað er að taka lyf sem heitir Suprefact.   Suprefact  er sprautulyf  sem er sprautað undir húð daglega.    Oftast er byrjað á Suprefact  á 21 degi  frá upphafi blæðinga.   Eftir að næstu blæðingar byrja kemur þú í sónarskoðun og  ef skoðun er eðlileg   þá bætist við  Menopure / Gonal F  eða  Puregon  örvunarlyf sem  sprautað er undir húð  daglega í  10-12daga.   .   Á meðan þú tekur  örvunarlyfin   eru gerðar  2-3 ómskoðanir til að meta örvunina .  Eftir eggheimtu  er Suprefact   haldið áfram þar til blæðingar  byrja.

Get ég fengið aukaverkanir af lyfjunum ?

Já  þú getur fengið aukaverkanir af  Suprefact sem eru þá einkum , höfuðverkur , svita og hitakóf, skapsveiflur og þreyta.  Oftast eru þessar aukaverkanir vægar eða ekki til staðar.

Hefur þessi meðferð einhver áhrif  seinna meir á mína frjósemi eða aukna hættu á krabbameini ?

Nei , engar rannsóknir hafa sýnt fram á það.

Er ég eitthvað frá vinnu ?

Á meðan lyfjameðferðinni stendur þarft þú að koma í 3-4 sónarskoðanir . Þessar skoðanir eru snemma morguns  kl. 8-9  á  mánud , miðvikud, eða föstudögum og taka skamman tíma.   Á eggheimtudegi þarft þú  að vera frá vinnu og í  1-3 daga á eftir

Kostnaður og óþægindagjald

Gert er ráð fyrir að egggjagjafinn   hljóti ekki kostnað af gjöf sinni  og er greitt  óþægindagjald sem er  kr 75.000-100.000 .   Þessi greiðsla fer fram eftir eggheimtu.




Nánari upplýsingar um eggjagjöf og hvernig hún fer fram er hægt að nálgast hjá ART Medica Bæjarlind 12 Kópavogi sími 515-8100  /  ritarar@artmedica.is

Nýjustu fréttir!

Update #1

Umsóknin fyrir forsamþykki á ættleiðingu erlendis frá er nú komin formlega í gang (þ.e. komin í staflann hjá sýslumanni) Nú er bara að vona að hún gangi hratt í gegn, að heimsóknirnar hefjist sem fyrst og að við fáum endanlega svar af eða á fyrir jól! Ef við fáum neitun þá er bara að meta aðstæðurnar í framhaldi af því (fer mikið eftir því á hvaða forsendum höfnunin er) ef við fáum samþykki þá er bara að hendast beint í að setja saman umsókn og senda af stað til Kína :)

Update #2

Eggjagjöfin er komin á áætlun og ég byrjaði á pillunni þegar við vorum úti. Ég fer ekki á blæðingar og þess vegna þarf ég að byrja á að taka pilluna til þess að staðsetja mig í tíðahringnum og para saman við eggþegana (sem verða vonandi tvær ef að æskilegur fjöldi eggja næst). Á morgun byrja ég svo á fyrsta lyfinu og svo koll af kolli út sept en eggheimtan er framkvæmd næstu mánaðarmót ef allt gengur upp :)

...
...U.S.A. gekk vel, svo vel að nú er Mummi búinn að sannfæra mig um að við eigum miklu frekar að flytja þangað út en til Noregs! Nú gistum við mestmegnis af ferðinni á Long Island hjá fjölskyldunni hans í "the suburbs" og ég fylgdist vel með hvort ég sæi ekki desperate housewifes club á einhverju horninu...  Kannski að mar endi bara með hvítu girðinguna og minivan  :p

Nýja djobbið er allaveganna geggjað! Þvílíkur munur á heimilislífinu miðað við síðasta vetur með allt á handahlaupunum. Nú er morguninn tekinn snemma, ELDAÐUR morgunmatur á línuna þar sem allir sitja Í EINU við borðið, í rólegheitunum og lagt tímanlega af stað. Ég skutla strákunum á sinn stað og er mætt á æfingu FYRIR 8! Heimavinnan afgreidd í ró yfir daginn en ekki á hlaupum á milli kvöldmats, íþrótta og háttatíma... næði og orka á kvöldin fyrir soninn og eiginmanninn.. ljúft líf! Klárlega þess virði þó að launaseðillinn sé ekki stór.

"auka" djobbið er svo í vinnslu, þ.e. nafn, lógó, lén, FB page og vonandi heimasíða/vefverslun með tímanum. Svo kemur fun-stuffið :)
Photoshoppið fær alla athyglina samt næstu vikurnar svo að annað kemst víst ekkert á fullt swing fyrr en kannski á nýja árinu, sjáum við hvað ég verð dugleg.

:*

Ættleiðing: af hverju?

Ég hef sjaldan fengið þessa spurning: Af hverju ég vil ættleiða. Fólk gerir vanalega ráð fyrir að þetta sé eini kosturinn og þar til að staðgöngumæðrun verður leyfð þá er það faktískt raunin, en við skoðuðum dálítið þessa spurningu á námskeiðinu í vor. Þar vorum við í hópi þar sem ættleiðing er ekki “eini kosturinn” hjá öllum og gaman að heyra svörin við þessari spurningu. Hérna kemur af hverju ég vil ættleiða barn alveg óháð því hvort að þetta sé eini möguleikinn á barneignum.

Ég hef alltaf hugsa vel til ættleiðingar og þegar ég sat í þeim sporum eftir að ég átti son minn og missti legið í fæðingunni þá var ættleiðing eini möguleikinn á frekari barneignum. Staðgöngumæðrun var möguleiki en afar fjarlægur og óraunhæfur þar til að það yrði leyft hérna á Íslandi og ég sá ættleiðingu alltaf sem ljós í þessari sorg sem ég var að fást við, þannig sá ég einhvern tilgang með því sem hafði komið fyrir mig.

Það var þó ótímabært að hugsa lengra um það enda með nýbura í fanginu. Þegar ég svo kynntist eiginmanninum mínum þá vildi hann einblína á staðgöngumæðrun, ég gat ekki sakast við hann um það enda skildi ég vel að hann mundi kjósa það heldur þar sem hann átti enginn börn sjálfur. Þarna var þó ennþá ótímabært að hugleiða barneignir hjá okkur báðum og ég var viss um innst inni að þegar hann væri tilbúinn og fyndi löngun til þess að stækka við fjölskylduna þá mundi ekki skipta máli hvaðan barnið kæmi, ekkert frekar en hjá mér, aðeins að við hefðum pláss fyrir nýjan fjölskyldumeðlim til að hugsa um og elska og gera að okkar. Þar hafði ég rétt fyrir mér en hann kom mér mikið að óvörum þegar hann lagði til eitt kvöldið að við færum að skoða ættleiðingar! Bara si svona, án nokkurs fyrirvara um að hann hefði einu sinni verið að hugsa málið. En þannig er hann bara hehe

Hálfu ári seinna áttum við viðtal hjá Íslensk ættleiðingu og núna ári síðar erum við að leggja inn pappírana fyrir forsamþykki og fyrsta skrefinu að því að ættleiða stúlkubarn frá Kína af sérþarfalistanum.

Því miður fáum við misjöfn viðbrögð við því að við skulum velja barn á sérþarfalista og flestir halda eflaust að það sé aðeins til þess að hraða ferlinu sem annars er mjög langt. Sumum þykir miður að við skulum ekki fá heilbrigt barn, eða fullkomið. Svo hafa einhverjir þekkingu á “stofnanaeinkennum” en þau börn sem eru á barnaheimilum hafa þau í misjöfnum mæli ásamt því að vera vanalega eitthvað á eftir í líkamlegum og öðrum þroska enda fá þau ekki næga örvun í flestum tilvikum.

Allir vilja auðvitað fullkomin börn en ég horfi ekki á það þannig í sambandi við ættleiðinguna. Þarna eru börn sem hafa fengið mjög erfiða byrjun á lífinu og vantar aðstoð við að komast á rétta braut og eiga gott líf. Eins eru börn á sérþarfalistanum sem gætu átt mjög gott líf án nokkurra erfileika með einföldum aðgerðum sem við getum útvegað þeim. Ég er enginn engill og vill ekki fórna lífi mínu og fjölskyldu í meiriháttar veikindi og/eða fötlun, því miður en ég hika ekki við að taka á móti barni sem ég veit að við getum hugsað um og gefið gott líf. Tengslamyndunin getur verið erfið og börnin fráhverf og eftir á í þroska en það eru allt hlutir sem við getum unnið í saman því að það eina sem þessi börn þurfa einna mest á að halda er einhvern, hvað þá heila fjölskyldu, til þess að hugsa um þau því þau hafa aldrei fengið þá umönnun og ást sem hvert barn á rétt á.

Ég á erfitt með að finna réttu orðin til að lýsa því hversu mikilvægt þetta barn er þegar orðið fyrir mér og ég hef aldrei verið vissari um nokkuð annað en það að þetta sé eitthvað sem hefur alltaf legið fyrir mér að gera...

…..eða eins og elsku eiginmaður minn sagði fyrir stuttu við mig; “þessi ættleiðing á eftir að vera það besta sem hefur komið fyrir okkur og fjölskylduna okkar”  

Nú eru pappírarnir komnir inn og aðeins eftir að borga fullt af peningum og þá fara þeir á borðið hjá Sýslumanninum í Reykjavík. Þá hefst rell og frekja (alveg okkar sérgrein :p) við að ýta málinu af stað og vonandi gengur þetta greiðlega í gegn með samþykki :)

Sumarfríið búið!

Eftir smá hlé og stefnuleysi er kannski komið að smá færslu.

Sumarið hefur farið í miklar pælingar og töluverða "leit" og ég er loksins aðeins að lenda að réttum stað og ná fókus aftur en þá fer allt á fullt aftur! Ég er búin að velta ýmsum hlutum upp og fékk smá aðstoð en er loksins að sjá hlutina á réttan hátt og hvað ég á að vera að einbeita mér að :)

Ættleiðingin hefur staðið í stað yfir júlí enda allir í sumarleyfum, þ.á.m. skrifstofur íslensk ættleiðingar. Við ákváðum að fá nokkur meðmælabréf til viðbótar sem mínar elsku Edda Hrund og Addý skrifuðu upp á núll einni! Öflug viðbót við bréfin þegar komin frá Jóa og Örnu, Sigga og Hildi, Gauja, mömmu, tengdaforeldrum og Söru mágkonu. Auk þess óskuðum við eftir "meðmælum" frá Hauki leigusalanum okkar góða, bara til að staðfesta að við séum í öruggu langtímahúsnæði þrátt fyrir að eiga það ekki sjálf en það getur verið atriði þegar kemur að forsamþykkinu. Honum þótti það auðvitað sjálfssagt og við erum búin að skrifa undir nýjan samning og svo er bara að sjá til. Einnig óskuðum við eftir skattskýrslun síðastliðinna tveggja ára eins og skylt er fyrir forsamþykkið en til viðbótar leggjum við inn  staðhæfingu frá enduskoðandanum varðandi vaxandi tekjur það sem er af árinu 2013 (skattskýrslan sýnir í raun ekki nægilega fram á það). Þar sem erum við búin að gera allt sem við getum eins og staðan er í dag og nú er bara að krossa putta að við fáum að fara í gegnum heimsóknarferlið líka og það sé verið að líta á heildarmyndina sem erum við en ekki aðeins stakar tölur á blaði. Nú er ég að gera ráð fyrir öllum mögulegum útkomum og kannski er algjör óþarfi að stressa sig en við vildum heldur bæta í pakkann og reyna komast framfyrir öll möguleg álitaefni, sakar ekki ;)
Vonandi geta þau gefið okkur einhverja hugmyndir hjá íslenskri ættleiðingu þegar við fundum aftur með þeim en mér skilst að það sé lítið hægt að segja fyrir um þetta ferli og allur gangur á þessu. Forsamþykkið getur síðan verið langan tíma að fara í gegn en vonandi kemst þetta allt á hreint með haustinu (krossa putta) eða í lok árs, allt lengra en það verð ég örugglega búin að reita úr mér hárið :p

Næsta á dagskrá er að græja soninn í 4.bekk!!! Rosalega fullorðins, samræmd próf í sept og alles. Við verðum reyndar ömurlegustu 3 foreldrarnir þar sem ekkert okkar verður að landinu fyrstu skólavikuna. Pabbinn farinn út og við Mummi úti í U.S.A. í viku. Efast samt ekki um að Spaðinn eigi eftir að fíla sig í botn með ömmum og frænku hehe.
Mummi verður á námskeiði helgina og svo verðum við hjá fjölskyldunni út vikuna að versla ogg dúlla okkur saman. Ég þarf semsagt að læra VERSLA! Ekki mín sérgrein en eins gott að fara all out svo ég verði bara stikk-free í vetur með fjölskylduna og klára jólamálin. Ahh það verður yndislegt! :)

September verður tileinkaður eggja-prógramminu en vonandi  verð ég ekki alveg í ruglinu og get nýtt mánuðinn í grafík-verkefni. Október er svo photoshop-námskeið í 5 vikur... þetta ár verður búið áður en ég veit af!

Ítarlegri pistill kemur síðar, grafík-verkefni og hugmyndir sem ég er að sýsla með, efni og bækur sem ég hef verið að skoða - efni sem mörgum finnst eflaust áhugavert, öðrum finnst líklega heimskulegt.. sitt sýnist hverjum! :)

Játning vikunnar!

Á barmi taugaáfalls í vikunni fór ég á stúfana og fann mér sálfræðing! Ættleiðingin kom verulega aftan að mér þegar ég fór að grennslast meira fyrir um forsamþykkið og asnaskapinn sem fylgir oft þessum skriffinsku-aðilum sem veita það og í svartsýninni varð sá möguleiki mjög raunverulegur fyrir mér að við yrðum ekki samþykkt! Þarna varð mér líka mikið á því hausinn höndlar ýmsar hindranir en hjartað laumaðist þarna með yfir síðustu vikur og þ.a.l. komst kvíðinn beina leið að. Barnið er orðið mjög raunverulegt og tilfinningin svipuð og fengi  ég að vita ég ætti hættu á fósturláti á meðgöngu!

Þarna eru greinilega mörg og flókin aðtriði í gangi sem aðeins fólk sem hefur gengið í gegnum ófrjósemi og barneignarerfileika getur ímyndað sér og ég hef ekki fengist við almennilega hingað til. Enda hef ég einbeitt mér að öllum hinum vandamálunum og látið barneignarmálin í "framtíðar-flokkinn" og geymt hann bara þar á meðan.

Ég fann nú eina klára sem virðist sniðin fyrir mig og sérhæfir sig mikið t.d. í ófrjósemis-málum. Þegar hún bað um upplýsingar um hvað ég þyrfti helst aðstoð við þá varð upptalningin á atriðum síðustu ára heeeeldur löng :/

legmissir: ófrjósemi/barneignarerfileikar - áfallastreituröskun - maníu/þynglyndi - kvíðaröskun - tilfinningaleg einangrun og samskiptaerfileikar - tengslamyndun - líkamlegir erfileikar eftir fæðingu í stoðkerfi (bólgur og hryggskekkju) - barn með sérþarfir, ekki alvarlegar en þó krefjandi..... o.s.frv.

Margt af þessu hef ég fengist við sjálf og er á góðu róli svona miðað við aðstæður. En þegar nær dregur að ættleiðingunni og við förum að kafa betur ofan í hluti sem við þurfum að vera með á hreinu enda er að ættleiða barn af stofnun allt, allt annað en einfaldlega að eignast barn, þá verður alltaf skýrara hversu krefjandi þetta gæti verið og auðvitað skiptir öllu að við séum upp á okkar besta, sérstaklega ÉG!

Til þess að missa mig ekki alveg í neikvæðum rússíbana og vitandi það að ég þarf að finna lausnir á hlutunum til þess að líða betur, grennslaðist ég fyrir um eitt og annað og við erum komin með plan sem róaði mig aðeins. Við þurfum einfaldlega að púðra umsóknina aðeins með viðbótargögnum og bæta það sem er í okkar valdi að bæta (heimilið - meðmæli og slíkt) restin verður bara að koma í ljós :)

Jákvæðnin er allaveganna komin aftur og hún fleytir manni langa leið, pollýanna stoppaði aðeins við og vann sína töfra og svo sjá örlögin um restina en ég treysti alltaf mikið á að það sem verður er hluti af einhverju stærra sem liggur fyrir okkur.

Munið bara að vera jákvæð og þakklát fyrir allt sem þið hafið í lífinu -það gerir kraftaverk ! :)

:*

Hversu mikil húsfrú!

Ég eyddi meirihluta dagsins í allskonar snatt um bæinn sem er ekki frásögum færandi en ég var með kortið frá kallinum! Allt í einu fannst mér ég vera alveg ekta! hehe

Hérna eru svo verkefni sem ég setti upp á vegg í tilefni þess að vera heimavinnandi :p

Heimilis-skipulagið.

Þarna er aðeins grunnurinn prentaður (70x100cm) og settur í ramma svo skrifa ég með túss mánuði og dagsetningar og dagskránna á glerið sem þurrkast svo af. :)

Heimilis-þrifin.

Smá tékklisti (30x40cm) til að halda sér (ásamt heimilisfólkinu) við efnið. Sama dæmi, tékkað við með tússi og þurrkað jafnóðum af :)

Hérna eru svo nokkrar myndir af "gróðurhúsinu" og matjurtagarðinum enn sem komið er :)

                      

Glæru plastkassarnir með loki hafa svo reynst vel sem hitakassar á ofninum undir minnstu plönturnar

       

Ég endaði með risagarð í skólagörðunum sem ég skipti í fjóra ca 100x250cm. 

                            

Strákarnir svo síðan svona þrælspenntir fyrir skólagörðunum og rosalega duglegir við þetta :)

Ég er e-ð að ná tökunum á bakstrinum, brauð og múffur eru hérna mest borðað hehe 

             

En ekki er allt þrif, bakstur og garðyrkja sko. Mér tókst að komast í blóðbankann að gefa, ég má ekki fara þegar ég er að taka ofnæmislyf útaf Kastró og núna gras og frjó en blessað lofthreinsitækið var alveg að gera sig og fyrstu dagana var það svo öflug breyting að ég var ofnæmislaus og 4 daga svo ég dreif mig af stað. Ég hef samt ekki ennþá gefið sem nemur kannski helming af þeirri skuld sem ég á inni enda held ég áfram að gefa hvort eð er. Ég bíð spennt eftir þessum hressileika sem fólk lýsir um og eftir 10 gjöf, þetta er ákveðin hreinsun reglulega hehe

Ég prufaði líka að skjóta boga, nýjasta dellan á heimilinu. Ég er líka á yoganámskeiði og fór á stutt námskeið í ljósmyndun og næ meira segja að lesa ca eina bók á viku!!! Endalaus snilld! Þetta allt ásamt gauraskapnum í Daða og félögum og snúa heimilinu á hvolf fyrir fyrirhugaðar heimsóknir frá barnaverndarnefnd/ættl. forsamþykki. 

Nú fer samt að koma að smá vinnu hérna heima líka sem mig hlakkar endalaust til að hella mér í (meir um það seinna)

Annars er ég alveg kolfallin fyrir lítilli stúlkudömu í Kína með veikt hjarta og get ekki beðið eftir að fara út!! :D

Sérþarfalistinn

Við áttum fund með Gesti Pálssyni síðasta föstudag til að fara yfir sérþarfalistann fyrir ættleiðinguna.

Ástæðan fyrir því að við ákváðum að fara á sérþarfalistann var ekki einungis vegna þess að hann flýtir töluvert fyrir ferlinu heldur einnig af því að mörg börn á þessum lista þurfa aðstoð til að eignast eðlilegt líf sem að við getum hæglega veitt hérna á Íslandi.

Við ákváðum með okkur að velja heldur þröngt á listanum þar sem við eigum jú barn fyrir til að taka tillit til og það er mikill lúxus að hafa Gest barnalækni við hendina til að leiða okkur í gegnum hann. Þessi læknir hefur tekið á móti öllum ættleiddum börnum á Íslandi í tugi ára og veit upp á hár hverju á að mæla með og hvað hefur reynst vel. Þar merkti hann aðallega við tvö atriði sem hann hefur mikla og góða reynslu af:

í fyrsta lagi fjögur atriði hjartavandamála sem þurfa minniháttar aðgerðir
í öðru lagi skarð í vör og/eða klofinn mjúki gómurinn

þessi atriði eru auðveldlega löguð og há börnunum ekkert seinna meir.

Nú sýnist mér við vera nokkuð viss um að senda umsókn til Kína en þar er mjög sérstakur háttur á ferlinu. Þar eru börn ekki pöruð saman við foreldra heldur sendur út listi reglulega yfir netið sem aðili frá öllum þjóðum vaktar og því eins konar kapphlaup þegar listinn kemur út að finna börn eftir ákveðnum atriðum sem fylgja hverri umsókn.

Þess vegna þurfum við þá að þrengja okkar umsókn niður í smáatri, 4-5 atriði sem viðkomandi hefur við hendina til að líta eftir á listanum. Þannig að við þurfum að segja til um kynið, sem að við höfum aldrei haft neina skoðun á en ef ég þarf að velja þá mundi ég heldur vilja stúlkubarn ef við við ættleiðum frá Kína. Mumma er alveg sama svo hann er bara góður hehe. Við eigum að tilgreina aldur, helst í hvaða mánuði barnið á að vera fætt!!! og svo koma atriðin af sérþarfalistanum en við viljum einblína á þau atriði sem Gestur mælti með fyrir hjartað (þarna er ekki verra að móðurfjölskyldan er með heimasímann hjá fremsta hjartalækninum en yngri bróðurinn fæddist með hjartagalla) svo vil ég heldur hafa aðeins skarð í vör. Við getum valið mjúka góminn en harði góðurinn getur verið vandasamur svo ég vil ekki eiga hættu á að fá loks úthlutað barni og þurfa að neita. Þá vil ég heldur bara taka fram skarð í vör og sleppa alveg möguleikanum á gómnum.

Núna skilum við semsagt pappírum inn fyrir forsamþykki ásamt sérþarfalistanum og óskum eftir allri heimsóknarmeðferðinni sem eru um fimm skipti samkvæmt Kína-kröfunum. Við eigum eflaust eftir að þurfa ýta töluvert á eftir þeim sjá sýslumanni og barnaverndarnefnd svona yfir sumartímann en vonandi klárast allt ferlið í lok sumars - og að við fáum samþykkt að sjálfsögðu en núna er ég byrja kvíðaköstin fyrir því að þeir fari að fetta fingur út í þetta eða hittt :/

Ef að allt gengur að óskum þá megum við eiga von á því að fara í ferðalag til Kína á næsta ári og koma þeim mun ríkari heim :)

Ættleiðingin = Stopp - Play - FAST forward

Stórar ákvarðanir liggja á fjölskyldunni eftir fund með ísl. ættl. í gærmorgun. Ættleiðingin gengur ekki í gegn ef að við flytjumst til Noregs og því aðeins tvennt í stöðunni:

Slaufa öllu hérna heima og byrja ferlið að nýju í Noregi (þurfum að hafa búið þar í (líklega) u.þ.b. ár áður en við gætum hafið ferlið.
Eða bíða með Noreg þar til ættleiðingin gengur í gegn. Þar lendum við í sjálfheldu því það er erfitt að safna upp í ættleiðingakostnaðinn hérna á Íslandi, hvað þá að fara skipta um húsnæði eða kaupa. Það liggur beinast fyrir að fara eins hraða leið í gegnum ferlið og mögulegt er en þá eru sömu vandræði með hversu mikið er hægt að safna upp á skömmum tíma. Hrikalegt að barnamál þurfi að snúast um peninga! En svona er lífið í dag.

Ég vil ekki fyrir neina muni bíða með ferlið og þvísíður fara í gegnum það í Noregi. Við erum ekki einu sinni flutt þangað og vitum ekkert hvernig verður með aðstæður þar. Svo að við ætlum að kýla ferlið í gang hérna heima og þá eru komnar miklar (að vissu leyti ótímabærar en jæja) pælingar með hvert við ætlum að senda umsókn.

Löndin sem við höfum verið að íhuga eru Tékkland, Tógó og nú að síðustu hefur Kína komið til tals. Við ætlum að fara í gegnum sérþarfalistann, sem flýtir töluvert fyrir ferlinu, þá sérstaklega í Kína. Í Tékklandi og Tógó er parað börn og kjörforeldra sem þýðir að ferlið gæti tekið 2 mánuði eða tvö ár og engin leið að segja til um það fyrirfram.
Mummi hefur alltaf verið spenntur fyrir Kína(enda fluttist þangað á tímabili) en ekki ég, það er aðeins að koma til núna og ég sé mikinn ávinning af því fyrir barnið hversu áhugasamur hann er um upprunalandið :)

En veljum við Kína þá gætu hlutirnir mögulega gerst MJÖG hratt! Styðsta tilfellið eru 48 klst á milli þess að umsókn þar úti var samþykkt og foreldrum úthlutað barni!

Við eigum eftir að setjast niður með Gesti lækni og fara vandlega yfir sérþarfalistann en við ætlum að hafa hann með í umsókninni um forsamþykkið. Skilyrðin frá Kína eru einnig ítarlegri heima-heimsóknir frá barnaverndarnefnd eða um fimm talsins sem dregur forsamþykkið e-ð aðeins en við þurfum að vera dugleg að ýta á eftir því í sumar þegar við höfum skilað öllum pappírum inn.

Annars erum við (einkum ég) bara að melta allt saman og reyna skrúfa hausinn í stellingar fyrir það sem koma skal.

:)

Nýr titill

Þá er ég komin með nýjan starfstitil, heimavinnandi húsmóðir!

Mikið óskaplega var samt erfitt að keyra úr vinnu síðasta föstudag -þrátt fyrir að hamagangurinn þann daginn dreifði alveg huganum hehe
Yfir síðustu 10 árin þá hef ég átt erfitt með að finna mig hreinlega allstaðar NEMA hjá Samskiptum, þar byrjaði ég haustið 2010 og smellpassaði loksins einhver staðar. Komst loksins úr múrunum sem ég var komin með og var loksins ég sjálf með öllum þeim kaldhæðnis húmor glensi sem ég var búin að gleyma að væri þar til staðar. Ég lærði helling og umhverfið mjög örvandi enda komst ég loksins á skrið á síðasta ári í allskonar hugmyndum og verkefnum. Svo vel að ég átti erfitt með að láta mér starfslýsinguna nægja og vantar mun meira til að halda mér við efnið.

ÞESS VEGNA ákvað ég að hætta og einblína á að efla mig á því sviði til að komast frekar í aðeins meira krefjandi og ögrandi starf -eða háskóla, aldrei að vita. Annað eins er alveg hægt að gera með vinnu, en það er mun erfiðara og ALLIR verða ósáttir á heimilinu, been there DONE that!
Það verður allaveganna nóg að gera í námskeiðum og verkefnum á næstunni! Svo að til að svara lang-algengustu spurningunni NEI mér á ekki eftir að leiðast! hehe

Eiginmaðurinn er síðan búinn að hlaða á sig verkefnum fyrir sumarið og búinn að setja sig í stellingar sem aðalfyrirvinna heimilisins svo ég verð að hugsa um kallinn svo hann keyri sig nú ekki alveg í kaf ;)

Þessi vika byrjar allaveganna með trompi! Störtuðum vikunni með ættleiðinga.fundi (nánar um það síðar) og við Spaði stefnum á matjurtagarðana í dag og út vikuna að gera þá og græja fyrir sumarið :)
Svo er ljósmyndanámskeið hjá Gassa á miðvikudaginn svo að næstu þrír dagar fara í að yfirfara það efni ég sem á til og fá sem mest úr þessu eina kvöldi á námskeiðinu.
Í þessari viku byrjum við mamma líka í Happy yoga í Sporthúsinu, fimm vikna námskeið, 2x í viku. Ég var að spá að taka bara heima yoga en það verður örugglega fínt að byrja pró á námskeiði og halda svo áfram heima í sumar. Mig grunar að þetta sé nákvæmlega það sem mig vantar og hefur alltaf verið á stefnuskránni.

Annars má þetta húsmæðragen líka alveg fara kikka in enda stefnir í frjókorna-season sem bætist ofan á þegar tilkomið ryk- og dýraofnæmi svo að vorhreingerningin verður massíf! Ég bætti um betur og keypti í dag lofthreinsitæki. Einhverja svaka græju sem á að vera málið í svona aðstæðum! Krossa putta!

Ég verð samt áfram með annan fótinn hjá Samskiptum svo að það er alltaf hægt að græja og redda ýmsu :)

XOXO

Eggjamál -skref 2.

Ég átti ánægjulega heimsókn í Art Medica í morgun þar sem ég átti viðtal við Guðmund A. lækni varðandi það hvort að ég væri hentugur eggjagjafi. Það voru aðeins ítarlegri spurningar, almennar um heilsufar og sjúkdómasögu mína og fjölskyldu og sónarskoðun. Ég byrjaði fljótlega á að stuða greyið manninn með staðreyndum úr fæðingunni... svona áður en hann "kíkti" og sæi algjört tómarúm þarna inni :p  Hann hafði miklar spurningar út í aðstæðurnar, sumar vegna mögulegra kvilla og aðrar af áhuga yfir mjög fátíða tilviki.
Kemur svo í ljós að ég lít alveg rosalega vel út á pappírum (nema kannski fæðingartilvikið) miðað við hvað ég er óhemju gikkur með hina og þessa "smá" kvilla. Þegar kemur að sjúkdómum og ALVARLEGUM hlutum þá er ég afar fín, svo og að vera almennt heilsuhraust og stunda fjölbreytta hreyfingu.
Ég er því samþykkt á pappírum og svo kemur í ljós niðurstöður úr strokusýnum og blóðprufu hvort allt sé ekki 100%. Allt leit vel út í skoðuninni, svona miðað við aðstæður, ég skildi ekki alveg hvernig gengið var frá eggjaleiðurunum eða undrun yfir að leghálsinn væri enn á sínum stað og önnur eins ummæli á meðan skoðununni stóð hehe. Síðan er það aðeins spurning hvernig eggjabúið tekur við örvunarpakkanum og hversu mörg og góð egg ég get framleitt í einum skammti. Það væri mikið lán að hafa svo mörg að geta gefið tveimur konum, því miður tekst frjóvgunin ekki í öllum tilvikum :/
Ég ákvað að vera þekktur gjafi, sem þýðir að ef vel tekst og úr verður barn þá hefur það völ á að fá upplýsingar um mig við 18 ára aldur. Það fannst mér ekki spurning! Allir eiga að fá að vita hvaðan þeir koma og það getur skapað svo nagandi óvissu yfir mörgum hlutum og eiginleikum. Svo mikið höfum við lært af ættleiðingaferlinu en þar hafa börnin oftar en ekki, ekki neinar upplýsingar um kynforeldra og fjölskyldu.

Undir lok viðtalsins fór læknirinn að ræða praktísk atriði eins og kostnað og "óþægindagjaldið" en hljóp fljótt yfir í tilfinningalegu atriðin eins og forsendur gjafarinnar og ég var frekar hreinskilin um pælingarnar síðustu árin og hann hreinlega ljómaði allur þegar ég minntist á staðgöngumæðrun en læknarnir á Art Medica eru ötulustu stuðningsmenn hennar. Enda hlýtur að vera skelfilegt að gera að ævistarfi að aðtoða fólk í ófrjósemisvandamálum og geta ekki boðið þeim þennan kost sem í mörgum tilvikum er eini möguleikinn eftir í stöðunni eftir endalausar meðferðir. Allt vegna þess að lögin halda ekki í við tækniframfarir á sviði ófrjósemisaðgerða.

Ég vil allaveganna endileg drífa í að gefa egg á meðan ég get (fyrir 35 ára) þar sem að ég er loksins orðin fullviss um að eftirsjáin eftir barni verði ekki áhrifamikill þáttur. Ég á ekki von á að fara í staðgöngu-pakkann fyrir 35 ára en ef það verður af því öllu saman í kringum þann aldur og ég á umfram egg sem þeir taka við þá er það bara betra.

Eggjagjöf er auðvitað ekki fyrir alla en ég hvet samt alla til að hugsa málið því að það eru ekki margir viljugir eða hentugir gjafar og þörfin mjög mikil :)