Símtal-IÐ kom síðasta föstudag fyrir viku frá Barnavernd í Kópavogi um hádegisbilið þegar ég var komin hálfa leið út úr dyrunum að skutla Mumma í vinnuna.
Nú vissum við að það kæmi fyrir að hringt væri í F.foreldra sem væru enn á námskeiðinu en gerðum ráð fyrir að það fólk væri komið inn í kerfið, búið að gera úttekt á og samþykkja. Svo ég gerði ráð fyrir að hafa næsta mán eða tvo þar til að ég færi í alvöru að búast við símtali. Svo að ég fékk vægt sjokk og skildi í fyrstu ekki alveg hvað hún var að meina í símanum og Mummi sá mig frjósa á staðnum. Barnavernd er við hliðin á Sjúkraþjálfun Kóps svo ég henti mér bara til þeirra til að fá meiri upplýsingar. Þegar ég hef hugsað mér tilvonandi fósturbörn í framtíðinni þá sá ég mikið fyrir mér litla stelpu um tveggja ára, af einhverjum ástæðum... svo að þegar félagsráðgjafinn byrjaði á þessum orðum... það er stúlka, tveggja ára að verða þriggja... þá hélt ég að hún væri að gera grín, þetta fannst mér svakaleg tilviljun! Ég er mjög hrifin af svona tilviljunum svo að þetta var nú borðliggjandi eftir það hjá mér.
Nú er liðin vika og aðlögunin hafin og atriði málsins mjög flókin og erfið og aldrei er nokkuð 100% -það er það mikilvægasta sem við höfum lært í þessu ferli.. að það er 100% að það er ALDREI neitt 100%! Við eigum ennþá eftir að setja ákveðin skilyrði sem við vitum enn ekki hvernig verður tekið og þetta er tímabundið fóstur út sumarið þó að líkur séu á varanlegu í framhaldi.
Það eina sem er alveg víst þessa stundina er að þessi perla er einstaklega opin fyrir okkur og við henni og eftir síðustu heimsókn, sem var sú fyrsta hingað heim alein með mér án vistforeldranna, þá var eins og hún hefði aldrei verið annarsstaðar en hérna. Þetta er fyrsta barnið við tökum á móti en mig grunar að það sé alls ekki sjálfgefið að finna svona góða tengingu strax og við erum alveg í skýjunum yfir því. Þetta var það sem ég var smeykust við, tengslamyndunin, sérstaklega ennþá svona ný í þessu. Við vorum bara einstaklega heppinn líka með vistforeldrana sem hafa hjálpað henni alveg svakalega og henni hefur liðið svo vel hjá þeim síðustu mánuði.
Daði er svaka spenntur að hitta litlu systur og fá loksins að vera stóri bróðir (smá smeykur líka held ég hehe) hann kemur heim á morgun frá pabba sínum. Mummi er alveg kolfallinn fyrir henni og búinn að setja sig algjörlega í verndarhlutverkið, varðandi hana og okkur öll. Að koma að svona máli og taka að sér svona verkefni setur hluti í allt annað samhengi og gefur manni dáldið aðra sýn á hlutina.
Það hafa allir verið svo hvetjandi og sýnt svo mikinn stuðning að ég er hálforðlaus! Það gerir erfitt ferli mun auðveldara! Við höfum verið dugleg yfir árin að temja fólkinu í kringum okkur að hika ekki við spurningar og ekki tipla á tám í kringum málin, algjör óþarfi! Við látum bara vita ef að við getum ekki rætt e-ð.
Nú get ég ekki sett inn myndir eða nefnt hana með nafni á opnu vefsvæði og við getum ekki rætt aðstæður hennar eða málsins nema að hluta og frekar almennt. Við búum á svo litlu landi að við þurfum að biðja alla um að sýna þagmælsku við utanaðkomandi, þ.e. ekki nefna nein nákvæm atriði sem geta farið mann af manni áfram. Við ætlum að óska eftir nafnleynd gagnvart kynmóður og fjölskyldu og reyna halda því eins lengi og hægt er.
Ég þarf greinilega að fara færa bloggið enn og aftur nema einhver geti sagt mér hvort hægt sé að læsa færslum á blogger?
Okkur vantar ennþá eitt og annað fyrir hana ef þið vitið um eitthvað. Við þurfum að græja bílstól, tripp trapp (eða sambærilegt) stól, góða útikerru og leikföng :)
Ef einhver er að losa sig við eða selja þá megiði endilega láta mig vita :)
:*
Engin ummæli:
Skrifa ummæli